برحسب اتفاق جمعه شیفت هستم.افسر پرونده به تلفن همراهم زنگ می زند.این بار لحن مهربان و فروتنی دارد.می گوید که بیمارتان خونریزی کرده و من شهرستان هستم.از من می خواهد برای تزریق آمپول به بازداشتگاه بروم،چون کسی نحوه تزریق صحیح فاکتور را نمی داند.برایش توضیح می دهم که این کار ممکن نیست و با مشورت سوپروایز بیمارستان و مساعدت ایشان ،بنا شد مسلم را با آمبولانس به بیمارستان بیاورند.در استوک بخش دارو موجود نیست و من چند فاکتور از انبار به امانت می گیرم. بیمار از نظر قانونی نباید در بخش اتفاقات کودکان خدمات بگیرد و دفترچه بیمه هم ندارد و چارج تزریق فاکتور حدود یازده هزار تومان است.همه چیز با ریش سفیدی حل می شود.آنچه مثل همیشه توی ذوقم می زند بی اطلاعی کادر آمبولانس و سایر مراکز درمانی نسبت به هموفیلی و درمان آن است.بارها پیش آمده که بیمارستانهای دیگر با تزریق اشتباه، تعداد زیادی فاکتور را ضایع کرده اند.
بیمار دل درد شدیدی دارد که حکایت از نوازش! می کند.زرد و گرسنه و زیر نگاه سرزنش بار دیگران است.با مشورت با پزشک بخش در مورد لزوم سونوگرافی و خطر خونریزی داخلی به پرسنل کلانتری هشدار می دهم و روانه می شوم.
این داستان بارها تکرار شد و البته افسر پرونده که حالا دوست پرسنل بخش هموفیلی شده بودند،واقعا با دلسوزی کار بیمار را پیگیری کردند و بیمار را جهت بررسی به بیمارستان نمازی اعزام کردند .بعد از مدتی با پیدا شدن خودروی سرقتی مسلم به زندان منتقل شد تا بعد از شش ماه محکومیت آزاد شود و هنوز گمان می کند برادر بیمارش زنده و در بیمارستان سوختگی بستری است.
خانم اردشیری با جمع آوری مقداری وسایل اولیه مثل یخچال و فرش و ظروف و رختخواب و ... به دیدار خانواده "ش" رفت و عکسهایی از خانه با خاک یکسان شده آورد.
یکی از همسایه ها که خود نیز وضع مالی مناسبی ندارد یک اتاق برای زندگی در اختیار آنها قرار داده و مشکلات همچنان ادامه دارد و تنها گذشت زمان غباری از فراموشی بر بدبختی های این خانواده می پاشد تا روزهای بعد فراموش کنیم که خانواده "ش" هنوز هم به کمک نیاز دارند...